نامه محرمانه – سرگشاده به ژیزل عزیز
جان ژیزل جان ژیزل آفرین
با سخن هم مبیری دل آفرین
خواندم آن گفتار نغز و دلپسند
در خصوص لطف طنز و ریشخند
گر نباشد طنز کاری در میان
میرسد ما را ازین بابت زیان
ظلم بر خاورمیانه میشود
میدل ایست، دیوانه خانه میشود
های ای همکار شوپرداز من
های ای همرشته طناز من
بابت این گفته و این مطلب ات
بوسه ای هستم بدهکار لبت
گر به اینجا آمدی، بنما وصول
این طلب را، بی ادا و بی اصول
میدهم قولت که بهر درد دل
یک شبی با تو بمانم در هتل
تا بگویم طنز در این روزگار
راست گفتی، بیشتر آید بکار
لیک آنجا که حکومت یکسره
مثل ایران مضحک است و مسخره
رهبری که دقتش روی خلاست
تا رود با پای چپ یا پای راست
یا پرزیدنت آن بی اختیار
رهبری دارد که بر پشتش سوار
یا امام غایب و صاحبزمان
صحنه سازی میکند در پارلمان
مصلحت اندیش کشور مافیاست
مملکت دست خرافات و ریاست
در دیاری که هخا کرده ظهور
منجی ملت شده از راه دور
در دیاری که کند دولت کمک
تا هروئین را دهد نرخ نمک
یا فلان آخوند سردمدار حج
دختران را میفروشد در کرج ...
.................................
در چنین شهر و دیاری ای عزیز
کند خواهد بود تیغ طنز تیز
طنزگو از طنزگوئی عاجز است
جای طنزش پشت خط قرمز است
در رژیمی با چنین خر تو خری
آدمی درماند از طنزآوری
گریه دارد مملکت از مضحکی
نیست هزلی درخورش جز آی زکی!
طنز آنجائی که چیزی کج نماست
میزند کانرا بچرخاند به راست
لیک آنجا که کجی اصل است و فرع
کج نشسته پایه های عرف و شرع
نطق ها را واژه از دوز و کلک
پایه اغراق رفته تا فلک
گفته های رهبرش شوخی شده
دینش و پیغمبرش شوخی شده
کارهای خنده آور میکنند
طنزگو را نیز منتر میکنند.
چرخ طنز از میخ شوخی پنچر است
طنز از جدی کمی جدی تر است
طنز شأنی دارد و شأنش اجل
نیست شأن بودنش در آن محل
پس چو آمد این حکومت روی کار
طنزگویان را علاج آمد فرار
هرکسی دنبال حب جیم بود
آخرینش سیٌد ابراهیم بود
***
جان ژیزل گفتمت این ماجرا
لیک صد درصد نمیدانی چرا؟
خواستم یکخرده غیر مستقیم
گویمت اکنون کجا هستم مقیم
من در ایران نیستم، در لندنم
بوسه بر لب، منتظر، اینجا، منم !
